Mali fudbal velika priča

Premijer - nezaboravna sportska uspomena za generacije Nikšićana i ekipa koja je bila sinonim za nepobjedivost

Kakav je to tim bio... Vanja Delić, Piro Vujović, Peco Rakojević, Dejo Aničić, Cajo Lalović, Dejo Brkuljan, Žaro Drašković, Mijo Milović, Duzo Vukosavljević, Ṡota Stevović, Kale Kalezić... Na golu neustrašivi div, a ispred njega sve meštar do meštra. Neki s bogatim iskustvom s velikih terena, drugi striktno ulični igrači i prvi među jednakima na „petoparcu“ Andrija Piro Vujović – majstor s najvećih scena futsala u Evropi

O tome kakav je bio fudbal u Nikšiću saznajemo iz štiva Dina Tuzovića, o takozvanom malom fudbalu iz knjiga Sretena Miranovića, a o pasiji i senzibilitetu iz eseja Boža Koprivice, najboljeg fudbalera među piscima i najboljeg pisca među fudbalerima.

Istorija nikšićkog fudbala pamti predratne igrače, narodne heroje Muharema Asovića, Đorđija Premovića, Lazara Radojevića, zatim par decenija kasnije Sutjeskine čarobnjake – Nikolicu Mijuškovića, Baju Samatovića, Draga Kovačevića, Vojina Lazarevića, Brajana Nenezića, Nikolu Rakojevića, sve do Damira Čakara, Andrije Delibašića, Mirka Vučinića, Dražena Međedovića…

Međutim, paralelno uz velikane sa zelenog terena kraj Bistrice, grad je pratio ono što se dešavalo na terenima širom opštinske teritorije i posebno na Malom stadionu, tom mjestu koje je bilo sastajalište svih dječaka koji su voljeli loptu, čiji teren nažalost godinama unazad ne služi svojoj prvobitnoj namjeni, na kom se više ne dešavaju turniri i mečevi koji će se decenijama prepričavati.

U knjizi Boža Koprivica pod naslovom ,,Luđak je vječno dijete“ su zabilješke o dječacima, o timu kom je pripadao autor, a koji su činili i Drago Krcunović, Murat Adžajlić, Radoje Šturanović... Karioke, Brazilci... Ta ekipa je osvojila turnir u Subotici. Njen neformalni lider, sam Koprivica, i danas važi za najboljeg uličnog igrača, o kom se u Nikšiću priča kao o Preletu ili Radetu Ajkuli u Beogradu.

A Premijer... kakav je to tim bio... Vanja Delić, Piro Vujović, Peco Rakojević, Dejo Aničić, Cajo Lalović, Dejo Brkuljan, Žaro Drašković, Mijo Milović, Duzo Vukosavljević, Ṡota Stevović, Kale Kalezić... Na golu neustrašivi div, a ispred njega sve meštar do meštra. Neki s bogatim iskustvom s velikih terena, drugi striktno ulični igrači i prvi među jednakima na „petoparcu“ Andrija Piro Vujović – majstor s najvećih scena futsala u Evropi. 

Premijer je bio nepobjediv tim, sastavljen od najraznorodnijih tipova igrača od kojih su svi „znali da igraju lopte“, onih koji su sebe utkali u storije i ćakule ulica i kafana, o čijim potezima se i danas priča. Ta „škvadra“ je uzela turnir Novosti u nevjerovatnoj konkurenciji od 10 000 ekipa.

Godinama se prepričavaju i golmanske bravure Matijaševića i Radulovića, potezi braće Krunić, Tadića, Cauševića i mnogih drugih. U jednom trenutku kao da je nastalo zatišje, vjerovatno zbog teških materijalnih uslova. Međutim ni tada ne jenjava želja za igrom, ona traje uprkos krizama, ali i to se entuzijazmom i ljubavlju prema fudbalu mijenja. U Humcima, Kočanima, Kličevu, Mokroj Njivi iznikli su tereni s dobrom travnatom podlogom oko kojih se vrzmaju neki novi klinci i gledaju svoje nove heroje.

Raduje činjenica da se danas u Nikšiću oživljava duh starih vremena, da u Sportskom centru i na terenima s vještačkom travom stasavaju igrači koji su često delegirani u reprezentaciju. Futsal i slični vidovi igre, ponovo okupiraju grad pod Trebjesom. Najbolji predstavnici opštinske i radničke lige obično bilježe uspjehe na turnirima u okolnim opštinama. Zaokupljaju i sve više medijske pažnje.

Tako traje neprekidna nit nikšićkih majstora „na malom prostoru“, na betonu, parketu ili „plastici“, u nadi da će se i na nekadašnjem borilištu pored gradskog parka ponovo pred par hiljada ljudi zavrtjeti Selektova „četvorka“.