Nezaboravna prvoligaška generacija fudbalera Sutjeske iz sezone 1984-85

Pune tribune stadiona kraj Bistrice. Među stativama Pero Giljen; u defanzivnoj liniji Miomir Ljaka Bakrač, Saša Medin, Slavenko Kuzeljević, Miodrag Mijo Bajović; kao zadnji vezni Milijan Tupajić; na pozicijama polutki, odnosno kreatora igre Nikola Peco Rakojević i Brajan Nenezić; u napadu: Milorad Muni Bajović, Vladimir Jocić i Mojaš Radonjić; na klupi Željko Bačeta, Bojan Krkić, Vukosav Zeković…

 

Nikšićki sport je bio prepoznatljiv u jugoslovenskim, a nerijetko i u svjetskim okvirima. Bilo je vrhunskih košarkaša, rukometaša, odbojkaša, džudista, karatista… Ipak, fudbal je bio najpopularniji, uprkos tome što se nije vezao za trofeje i evropske mečeve do kojih je bilo nemoguće stići u preozbiljnoj jugoslovenskoj konkurenciji. 

Pamte se različite generacije, čak i omladinske ekipe najčešće predvođene Milanom Mikom Zirojevićem, sve do igrača koji su obilježili svjetsku scenu poput nekadašnjeg kapitena crnogorske reprezentacije i legende italijanskog fudbala Mirka Vučinića. Ovo će biti storija o timu koji je sredinom osamdesetih godina prošlog vijeka napravio iskorak i vratio Nikšić na mapu prvoligaškog fudbala u SFRJ.

Iz ove perspektive teško je zamisliti rijeke ljudi kako hrle preko mosta na Bistrici ka tribinama i kako na travnjak tog stadiona izlaze sve sami asovi jugoslovenskog fudbala braneći boje Hajduka, Željezničara, Partizana, Dinama, Sarajeva, Crvene zvezde... Mnogi od najznačajnijih fudbalera Jugoslavije igrali su na jednom od najboljih terena u regionu protiv ekipe koja je uvijek označavana kao vrlo neugodan domaćin čiju je tvrđavu teško osvojiti.

Pune tribune stadiona kraj Bistrice. Među stativama Pero Giljen; u defanzivnoj liniji Miomir Ljaka Bakrač, Saša Medin, Slavenko Kuzeljević, Miodrag Mijo Bajović; kao zadnji vezni Milijan Tupajić; na pozicijama polutki, odnosno kreatora igre Nikola Peco Rakojević i Brajan Nenezić; u napadu: Milorad Muni Bajović, Vladimir Jocić i Mojaš Radonjić; na klupi Željko Bačeta, Bojan Krkić, Vukosav Zeković… Tako bi mogla početi jedna priča o takozvanoj zlatnoj generaciji Fudbalskog kluba Sutjeska i njenom podvigu 1984. godine, 

kada se ova institucija nikšićkog sporta vratila na prvoligaški nivo. Ta ekipa je izborila da Sutjeska, uz Iskru iz Bugojna, postane novi član prvoligaškog karavana za sezonu 1984/5.

Početkom juna 1984. desio se jedan od onih mečeva koji ostaju upamćeni kao mitski. Sutjeska je ugostila OFK Beograd. Nikšićani su žargonski rečeno ,,razbili“ gostujuću ekipu. Rezultat je bio 3:1. Dva gola za Sutjesku postigao je bivši napadač Beograđana Vladimir Jocić – čovjek koji je odstranjen iz tima OFK Beograda zbog toga što je nosio bradu. Ovom pobjedom je klub s Bistrice zadržao vrh tabele. U gradu je vladala nezapamćena euforija.

Nestrpljivo se iščekivala izvojevana prvoligaška sezona s nadom da će kao gosti kraj Bistrice zaigrati: braća Đurovski, Miloš Đelmaš, Zoran Čava Dimitrijević, Goran Plavi Stevanović, Zoran i Zlatko Vujović, Ivan Gudelj, Aljoša Asanović, Blaž Slišković, Srećko Katanec, Marko Mlinarić, Mehmed Baždarević, Davor Jozić, Predrag Pašić…

Nova prvoligaška etapa krenula je u nešto izmijenjenom sastavu. Neki igrači su otišli, a stroju su se priključili ili su dobili veću šansu: Grbović, Radovanović, Šabotić, Đurović, Popović, Vuković, Vukčević… Na otvaranju sezone Sutjeska kao gost gubi u Sarajevu na stadionu Koševo 2:0. Slijedi remi sa Veležom kraj Bistrice 2:2. Plavo-bijeli su pretrpjeli ubjedljiv poraz od Crvene zvezde u Beogradu 4:1. U Nikšiću su 4. novembra 1984. godine trijumfovali protiv zagrebačkog Dinama 1:0. Sedmicu kasnije poraženi su od Hajduka u Splitu istim rezultatom. Borba je objavila: ,,Splićani su pomalo srećno i spretno došli do pobede“. Na domaćem terenu su izvojevali pobjedu protiv Partizana 2:1, kada su posle gola Zvonka Varge za prednost Partizana, Šabotić i Bakrač su okrenuli rezultat.

Na Stadionu pod Goricom 21. novembra 1984. godine odigran je prvi klasik crnogorskog fudbala u najvišem rangu jugoslovenskog fudbala, pred oko 15 000 gledalaca. Po sunčanom i prohladnom vremenu i blatnjavom terenu rezultat je bio 2:1. Strijelci su bili Božović i Janović za Budućnost i Rakojević za Sutjesku. Svi golovi su postignuti u prvom poluvremenu. Sastav Budućnosti činili su: Zalad, Vlaisavljević, Brnović, Koljenović, Vlahović, Vorotović, Božović (Vukčević), Savić, Janović, Savićević i Vešović. Šef stručnog štaba Budućnosti bio je Milutin Folić. Za Sutjesku su nastupili: Bujić, Bakrač, Grbović, Radovanović (Vuković), Kuzeljević, Tupajić, Rakojević, Marušić, Bajčeta, Šabotić (Nenezić) i Popović. Sastav je bio predvođen Milovanom Đorićem.

Uslijedila je pobjeda nad Sarajevom kod kuće 2:0. Sutjeska je remizirala sa Crvenom Zvezdom 1:1 u Nikšiću, po kišnom i vjetrovitom danu pred 15 000 gledalaca. Strijelac izjednačujućeg gola je bio Kuzeljević na centaršut Đurovića iz kornera. Reporter Ranko Jovović je rekao da se beogradska ekipa ,,provukla kroz iglene uši“ jer je Sutjeska bila bolja u svim segmentima igre. Novinar Borbe je zapisao: ,,Zahuktala Crvena zvezda sa atomskom navalom osvojila je samo bod u Nikšiću i može biti prezadovoljna konačnim ishodom. Domaćin je u svemu nadmašio renomiranog gosta“. U nastavku sezone nikšićki ,,plavo-bijeli“ su bili ubjedljivi protiv Željezničara 3:1 kraj Bistrice. Nikšićani su zbog ubjedljive partije protiv polufinaliste Kupa UEFA u onovremenoj štampi proglašeni hitom proljećnjeg dijela sezone. Poraženi su na Maksimiru 3:0 od Dinama i od Hajduka 1:3 na splitskom Poljudu. Odigrali su i remi 1:1 s Partizanom u Beogradu kada su golgeteri bili Varga i Đurović.

Sutjeska je sezonu završila na devetom mjestu. Prvak je bio FK Sarajevo, a vicešampion Hajduk, dok je kao trećeplasirani završio Partizan. Momci u plavim ili bijelim dresovima s velikim logom kompanije Montex ostavili su jako dobar utisak. Nadigrali su neke od najrespektabilnijih jugoslovenskih ekipa i bez mnogo problema osigurali sredinu tabele što je u veoma jakoj konkurenciji bio izuzetan podvig.

Uslijedile su sezone u kojima su nastupali: najbolji strijelac jedne prvoligaške sezone Miloš Bursać, ofanzivaci Žarko Drašković i Vanja Grubač, te članovi omladinske reprezentacije Jugoslavije koja je ovjenčana zlatom u Čileu – Ranko Zirojević i Slaviša Đurković.

Sezona 1984/5. bila je neka vrsta prekretnice u nikšićkom fudbalu. Danas tek zvuci stare himne FK Sutjeska  te pjesme mediteranskih tonova i davnog pokliča Su-Su-Sutjeska sjete na vrijeme kada je Stadion kraj Bistrice bio teško osvojiva tvrđava svim jugoslovenskim ekipama.

Prošlo je četrdeset godina, ispod nikšićkih mostova je proteklo mnogo vode, ali priča o toj generaciji nije nestala, ona živi i prenosi se. Četiri decenije kasnije nikšićka čaršija i dalje pamti okršaje i poteze, majstorstvo i požrtvovanost miljenika i oživljava storiju o jednom gradu koji je disao i živio za svoj klub, o prepunim tribinama i kolonama ljudi preko mostova na Bistrici, o zlatnoj generaciji…